There is this terrifying moment that you realize that the manipulation of people begins with destroying Motherhood, with cutting people off from that eternal, sacred relationship.

Your child does not belong to you. It belongs to the State, the Authorities. They decide what needs to be done and how your child should be raised. And they proceed by deviously installing these programs in your consciousness.

The thing starts off with the absolute sexualization of the female body and that’s when fear sets in. Fear that your body will be ruined by having children. And when it gets ruined it won’t be desirable by your partner. And it will be hated by you.

Then there is an indirect promotion of a supreme human race. New special fetus tests constantly emerge to eliminate the birth of “faulty” specimens. Should the test detect a malfunction, the God-Doctor suggests (almost demands) an abortion. “You are not giving birth to a handicapped child?!”, “You really wanna ruin your life?” “You and the child will spend a life of torture!”, “Who will look after her when you die?”, “She will be thrown in an institution!”

Then there’s the cutting off from Natural Birth. You now have an appointment to have a caesarean, at a date that serves the OB first, or when a nice room is available, and fear sets in again. “You don’t want labor to start and not have time to go to the hospital, do you?”, “What if there’s no one around to take you when labor starts?”, “Get yourself an appointment, go at your own pace, let them get you ready without being in a hurry”. And so you do and go into induced labor, on your back, with your feet up in the air, all plugged in and sedated (“WHAT? you don’t want an epidural? Perhaps you wanna do it out in the fields, like your grandmother did?!”), without feeling, without listening, to Yourself, to your Baby, to your body, to your very nature.

And then, after you give birth, another fear sets in. Don’t breastfeed for too long. This will ruin your breasts, which after all are made mainly for sexual pleasure. And the baby doesn’t get enough to eat either. So both of you get cut off from the function that bonds a mother and her child the most. But, thank luck, there’s formula. And you need your sleep. You need the rest.

And then there’s the “don’t hold the baby for too long”. She will get used to it and will start demanding it. She will start demanding the place where she belongs, she will know who she belongs to, who to cry for, who to run to, who to take her strength from. So, let her learn to be alone. After all, you’ve got all those chores to do. Look at the mess. Aren’t you tired of carrying this baby all the time? How do you cope with all the whining? Let her sleep by herself, in her room. Let her learn to soothe herself. Start getting used to sleeping alone. So you can get your sleep too. Because you have to go back to work, you know.

By now you are aware that you are incapable of raising a child. You don’t know much but you don’t need to. All you need to do is pay for the child’s needs, so go back to work. Your child needs to be educated but the State will see to that. You are not equipped to do it anyway. You will be allowed to butt in from time to time and tell the teachers how to do their job but only so much so that you feel that you are contributing or changing something. Back home you will still hire a private tutor, from as early as primary school, to do the homework with your child. Because you’ve been convinced you don’t know how to do it and you’re certainly too tired to do it and you’ve got all this housework that MUST be done.

By puberty, you’re almost completely cut off from each other. Mission accomplished. But you’ve got work to do because you need to pay to be the “mom on the side”. Because even on Sundays, the day that you can be a little more “mom”, that you have more time to cook something more special, that they can have their friends over and you can pamper them a little more, and drive them around the places they need to go, you are already cut off and everything else seems more urgent and important.

Because this “mom on the side” doesn’t know her strength, doesn’t trust her nature, she never really got to know her nature. Instead, she believed an Authority that told her that “she’s not enough” and “she’s incapable of being a Mother”. And so, without realizing, she contributes to the manipulation of consciousness.”

Written by E.S.

an awakening Mother/Feminine

Thank you! This is the real story behind all the violence imposed on us!

..........................

Μαμά από σπόντα

Εκείνη η τρομερή στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι η χειραγώγηση επιτυγχάνεται πρωταρχικά μέσα από την καταστροφή της μητρότητας, από την αποκοπή του ανθρώπου από αυτή την προαιώνια, ιερή σχέση.

Το παιδί σου δε σου ανήκει. Ανήκει στο κράτος, στην εξουσία. Εκείνο αποφασίζει τι θα το κάνεις και πώς θα το μεγαλώσεις. Και με ύπουλο, υπόγειο τρόπο εγκαθιστά αυτό το πρόγραμμα στη συνείδησή σου.

Ξεκινάει από την απόλυτη σεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος. Η παγίωση του φόβου της εγκυμοσύνης που "καταστρέφει" το σώμα, που δε θα είναι πια θελκτικό στον σύντροφο.

Προχωράει στην έμμεση επιβολή της Αρείας Φυλής. Όλο και πιο εξειδικευμένες εξετάσεις για να αποκλείσουν την πιθανότητα "ελαττωματικού" ανθρώπινου δείγματος. Αν αυτό συμβεί, ο γιατρός-Θεός-παντογνώστης προτείνει/απαιτεί "διακοπή της κύησης". "Θα φέρεις στον κόσμο ανάπηρο παιδί; Θα καταστρέψεις τη ζωή σου; Θες να βασανίζεσαι και να βασανίζεται κι αυτό; Κι αν εσύ πεθάνεις πρώτη ποιος θα το φροντίσει; Θες να πεταχτεί σε κανένα ίδρυμα;"

Προχωράει στην αποκοπή από τη διαδικασία του φυσικού τοκετού. Με ραντεβού, με καισαρική, όποτε βολεύει το γιατρό, όποτε αδειάσει καλό κρεβάτι στο μαιευτήριο, εγκαθιστώντας το φόβο ("να σε πιάσει ξαφνικά και να μην προλάβεις; να μην έχεις κανέναν να σε πάει; βάλε ραντεβού, να πας κυρία, να ετοιμαστείς ήσυχα, χωρίς άγχος") οριζοντιωμένη, με τα πόδια ψηλά, καλωδιωμένη και ναρκωμένη ("τι; χωρίς επισκληρίδιο; Γιατί δεν πας και σε κανένα χωράφι;"), χωρίς να νιώθεις, χωρίς να ακούς, Εσένα, Εκείνο, το σώμα σου, τη φύση σου.

Όταν γεννιέται, μην το θηλάσεις. Θα χαλάσει το στήθος σου που είναι φτιαγμένο για τη χαρά του σεξ. Άσε που δε χορταίνει κι όλας. Κόψε από νωρίς τη λειτουργία που δένει μάνα και παιδί. Δώσε σκόνη. Κοιμήσου εσύ. Χρειάζεσαι ξεκούραση. Μην το παίρνεις αγκαλιά. Θα μάθει. Θα μάθει ότι ανήκει, θα μάθει πού ανήκει, πού να καταφύγει, από ποιον να πάρει δύναμη. Άστο να μαθαίνει μόνο του. Έχεις δουλειές να κάνεις. Κοίτα πώς είναι το σπίτι. Όλο αγκαλιά, αγκαλιά, δεν κουράστηκες; Πώς αντέχεις τόση γκρίνια; Κοίμησέ το μόνο του, στο δωμάτιό του, να μαθαίνει. Να μαθαίνει ότι είναι μόνο του. Για να κοιμηθείς κι εσύ. Γιατί έχεις δουλειά.

Μέχρι τώρα έχεις πια καταλάβει ότι δεν είσαι άξια για να αναθρέψεις παιδί. Δεν ξέρεις και πολλά. Χρειάζεται μόνο να καλύπτεις οικονομικά τις βασικές του ανάγκες, οπότε πήγαινε στη δουλειά. Την εκπαίδευσή του θα την αναλάβει το κράτος. Εσύ δε μπορείς. Θα σου επιτρέπεται να παρεμβαίνεις στη δουλειά των εκπαιδευτικών τόσο όσο να νομίζεις ότι πας να αλλάξεις κάτι, ότι κάτι βελτιώνεται, ότι κάπως συμμετέχεις. Αλλά ακόμα και στο δημοτικό χρειάζεσαι "κοπέλα για να το διαβάσει" γιατί εσύ δεν ξέρεις ούτε αντέχεις και έχεις και δουλειά.

Και μέχρι την εφηβεία πια είστε τόσο αποκομμένοι ο ένας από τον άλλο και έχει επιτευχθεί ο στόχος και εσύ έχεις δουλειά γιατί πρέπει να πληρώνεις το να είσαι μαμά από σπόντα. Γιατί ακόμα και την Κυριακή, που είναι η μέρα που είμαι λίγο πιο πολύ μαμά, που μπορώ να κάνω ένα πιο σπέσιαλ φαϊ, που θα έρθουν οι φίλοι τους και έχω παραπάνω χρόνο να τους περιποιηθώ και να κάνω μαμαδίστικες κούρσες στα μέρη που θέλουν να πάνε είμαστε ήδη αποκομμένοι και όλες οι άλλες δουλειές είναι πιο επείγουσες και πιο σημαντικές.

Γιατί η μαμά από σπόντα δε γνωρίζει τη δύναμή της, δεν έχει εμπιστοσύνη στη φύση της, δεν τη γνώρισε ποτέ, πίστεψε έναν εξουσιαστή που της είπε ότι είναι ανεπαρκής και ανίκανη και βοηθάει, χωρίς να το συνειδητοποιεί, στη διατήρηση της χειραγώγησης των συνειδήσεων.

συγγραφέας Ε.Σ.

αφυπνιζόμενη Μαμά/Γυναίκα

Σ' ευχαριστώ! Είναι η πραγματικότητα πίσω από το βιασμό που ζούμε!