You are still held in seclusion. You are still not allowed home, not even for a visit. We can still not communicate. You still have nothing of your own with you. All your clothes, toys, books remain untouched. Your bed is still empty. Still, this world denies children a voice. They ask me how I’m holding on and I’m thinking of you… Ακόμα κρατείσαι απομονωμένη. Ακόμα δεν σου επιτρέπεται να επιστρέψεις στο σπίτι σου, ούτε για επίσκεψη. Ακόμα δεν μπορούμε να επικοινωνούμε. Ακόμα δεν έχεις τίποτα δικό σου μαζί σου. Όλα τα ρούχα σου, τα παιχνίδια, τα βιβλία παραμένουν ανέπαφα. Το κρεβάτι σου είναι άδειο. Ακόμα, αυτός ο κόσμος αδυνατεί να ακούσει τα παιδιά. Με ρωτάνε πώς αντέχω και σκέφτομαι εσένα…