Oğlum bu yıl ortaokula başladı. O kapıdan çıktığı andan eve döndüğü ana kadar geçen her saat benim için bir bekleyiş. Eskiden çocuklarımızı okula gönderirken tek derdimiz dersleriydi, arkadaş edinip edinemeyeceğiydi. Şimdi aklımızdan geçen soru şu: Bugün sağ salim dönecek mi?

Bu korkuyu yaşayan yalnızca ben değilim. Konuştuğum her anne, her baba aynı şeyi anlatıyor. Okul kapısında, veli toplantılarında, mesaj gruplarında aynı endişe dolaşıyor.

Korkumuz boşuna değil. Sadece 2026 yılında okullarımızda 6 saldırı yaşandı. Artık ilk saldırı kadar gündemi meşgul bile etmiyor bu olaylar. Bu olayları asla normalleştiremeyiz.  Bugüne kadar alınan önlemlerin yetmediği açık. Harekete geçmek için bir saldırı daha beklemeyelim.

En azından ilk aşamada okula bıçak veya silahla girilmesini önlemek için acilen: kimlikli/kartlı geçiş sistemleri, vakit kaybetmeden tüm okullarda hayata geçirilsin.

Ayrıca, akran zorbalığına ve şiddete karşı caydırıcı ve kalıcı önlemler alınsın. Kapıdaki kontrol dışarıdan gelen tehlikeyi durdurabilir. Ama içeride büyüyen şiddeti durdurmak için çocuklarımızı dinleyen, zorbalığı erkenden fark eden ve zamanında müdahale eden bir sistem gerekiyor.

Biz anneler ve babalar tek bir şey istiyoruz: Çocuklarımızı okula gönderirken korkmamak.

Sesimize ses olun. İmzalayın, paylaşın. Çünkü bir sonraki haberdeki çocuk, hiçbirimizin çocuğu olmasın.