Υπολογίζεται ότι πάνω από ένα εκατομμύριο Ελλήνων μετανάστευσαν στις 4 γωνιές του πλανήτη κατά τη διάρκεια της δεκαετούς Κρίσης (2009- 2019). Οι Έλληνες αυτοί προστέθηκαν σε αυτούς που ήδη είχαν μεταναστεύσει κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60, οι οποίοι επίσης υπολογίζονται αθροιστικά κοντά στο ένα εκατομμύριο. 

Παρά τη φαινομενική (και πολυδιαφημισμένη) έξοδο από τα μνημόνια κ την Κρίση κ το επίσης πολυπροβεβλημένο (από δυο διαδοχικές κυβερνήσεις, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και ΝΔ) "brain- reGAIN", τα τελευταία 7 χρόνια της υποτιθέμενης "κανονικότητας" το φαινόμενο της μαζικής φυγής (κυρίως νέων) ελληνόπουλων στο εξωτερικό συνεχίζεται αμείωτο, αφού δεκάδες χιλιάδες- συνήθως σπουδαγμένων- ετησίως εξακολουθούν να ξενιτεύονται εις άγραν ενός καλύτερου μέλλοντος, το οποίο προφανώς η πατρίδα μας όχι μόνο δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει, αλλά ούτε καν τους επιτρέπει να ελπίζουν σ' αυτό. 

Τόσο η εξωτερική, όσο και η εσωτερική μετανάστευση οδηγούν με γοργούς ρυθμούς την ελληνική ύπαιθρο σε μια πραγματική ερημοποίηση, αφού χωριά ερημώνουν, κωμοπόλεις συρρικνώνονται, ακόμα και πρωτεύουσες νομών αφαιμάσσονται και οδηγούνται στον αφανισμό. Περίπου το 50% της ελληνικής επικράτειας κατοικείται και έχει ζωή αποκλειστικά κατά τις περιόδους των μεγάλων εορτών και τους θερινούς μήνες. Το υπόλοιπο διάστημα συναντά κανείς σ' αυτήν (την εκμάγλου κάλους, παρεμπιπτόντως, επαρχία) μοναχά λιγοστούς ηλικιωμένους, που αναπολούν περασμένα μεγαλεία του τόπου τους και ανυπομονούν να ξαναδούν παιδιά και εγγόνια.  

Οι λόγοι που οδηγούν κυρίως νέους Έλληνες στην ξενιτιά είναι φυσικά πολυπαραγοντικοί και σύνθετοι. Κυριότερος όλων, όμως, είναι αναμφισβήτητα η οικονομικη υστέρηση της χώρας και ο παραγωγικός προσανατολισμός που αυτή έχει. 

Υπερφορολόγηση, Παιδεία εμμονικά προσκολημμένη σε πρότυπα προηγούμενων δεκαετιών και ασύνδετη με την παραγωγή, πολυνομία και δαιδαλώδες νομικό σύστημα, αργόσυρτη απονομή δικαιοσύνης, γραφειοκρατία και αναξιοκρατία συνθέτουν εδώ και δεκαετίες ένα περιβάλλον που δρα αποτρεπτικά για οποιονδήποτε επίδοξο επενδυτή, εγχώριο ή ξένο, με αποτέλεσμα την αποεπένδυση και την έλλειψη καλά αμειβόμενων, αξιοπρεπών θέσεων εργασίας.

 Απότοκος αυτού του σκηνικού είναι η μετανάστευση μεγάλου μέρους του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας μας προς προορισμούς όπου οι δεξιότητές τους θα εκτιμηθούν και οι κόποι τους θα ανταμειφθούν δίκαια.

Σε χώρες όπου το ΤΊ μετρά περισσότερο από το ΠΟΙΌΝ γνωρίζεις.

Κι όμως, η ξενιτιά δεν αποτελεί θέσφατο, ούτε νομοτέλεια, αλλά προϊόν πολιτικών επιλογών. Η υπερφορολόγηση, που διαχρονικά επιβάλλουν οι ελληνικές κυβερνήσεις, προκειμένου με τα έσοδα να θρέφουν τους κομματικούς τους στρατούς (και να θερίζουν τις ψήφους τους), οι υψηλές εργοδοτικές εισφορές (που είναι χρήματα που δίνει ο εργοδότης, αλλά δεν καρπώνεται ο εργαζόμενος, αφού καταλήγουν στον κρατικό κουβά δίχως πάτο), η αδιαφάνεια, η αναξιοκρατία και το βόλεμα των ημέτερων αντί της προαγωγής των ικανότερων είναι διαχρονικές παθογένειες του μεταπολιτευτικού πολιτικού μας συστήματος, που κανένα από τα κόμματα που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά δεν τόλμησε να αγγίξει, υπό τον φόβο του ενδεχόμενου πολιτικού κόστους, θέτοντας το μικροπολιτικό, στενά κομματικό τους συμφέρον πάνω από το κοινό εθνικό.

Όλοι εμείς οι ακομμάτιστοι Έλληνες πολίτες που υπογράφουμε το παρόν ψήφισμα, δηλώνουμε ότι επιθυμούμε εκ μέρους της Πολιτείας τη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών οι οποίες όχι μόνο θα αποτρέψουν την περαιτέρω φυγή συμπολιτών μας προς το εξωτερικό, αλλά που θα ενθαρρύνουν τους ήδη ξενιτεμένους συμπατριώτες μας να επαναπατριστούν. Μόνο έτσι θα μπει μια τροχοπέδη στη δημογραφική συρρίκνωση της πατρίδας μας και θα μπορούμε να μιλάμε για μια Πολιτεία που νοιάζεται και μεριμνά για την ευημερία και την ευμάρεια των Πολιτών της ΕΝΤΟΣ των συνόρων, ώστε αυτοί να μην χρειάζεται να μεταναστεύουν για να προοδεύουν και να προκόβουν.

Κι όμως, υπάρχει επιστροφή, και περνά κυριολεκτικά από το χέρι (-υπογραφή) μας. Με πείσμα, μεράκι και φιλότιμο μπορούμε να δώσουμε σ' αυτά τα απόδημα παιδιά, αδέρφια, γονείς, συγγενείς και φίλους μας την ευκαιρία να γυρίσουν πίσω στην Ιθάκη τους!

Ας χτίσουμε μαζί τις γέφυρες που θα τους φέρουν πίσω. Αρκεί να το πιστέψουμε, να το θελήσουμε και να το τολμήσουμε.

Οίκαδε και καλή μας αντάμωση, αδέρφια!