Sayın Cumhurbaşkanımız, Sayın Milletvekilleri, Sayın Kanun Koyucular, Türkiye’de analar ağlıyor, içimiz yanıyor, kalplerimiz kanıyor. Haftalardır gündemden inmeyen kayıp çocuk haberlerine, süt kokululara tarifi imkansız ölümleri eklenince dengemiz bozuluyor.

Kelimeler yazabilir mi o yavruların bedensel ve ruhsal acılarını? Taciz/tecavüz sözcükleri anlatabilir mi yaşatılan barbarlığı? Vahşet yeterli tarif mi acımasızlığın bu en karanlık hali için? Diner mi o ananın içindeki yangın sakınıp sakladığı yavrusuna kıyıldığında? Nefes alsa o ana, o bebe, yaşar mı bir daha?

Ölümün bile kendi içinde hayırlı olanı, zamanı geleni, sıralı olanı varken yaşarken öldürdüler bu çocukları, korkudan ödleri patlayıp annelerini ararken göz kırpmadan yaptılar yapacaklarını. Bu suretlerin dini, imanı, Allah korkusu, herhangi bir değeri, sevgisi, insan olmakla bağdaşacak bir özelliği var mı?

NE İSTEMİYORUZ? idam istemiyoruz, cana can hesaplaşma istemiyoruz, intikam istemiyoruz 

NE İSTİYORUZ? önleyici, engelleyici, caydırıcı kanunlar istiyoruz, güçlü yaptırımlar, uygulamalar istiyoruz, eğitim ve bilinçlendirme istiyoruz, devlet baba çocuklarımızı korusun kollasın istiyoruz, çocuklar bisiklete binebilsin, bakkala gidebilsin, minibüsle seyahat edebilsin, parkta huzur içinde eğlenebilsin istiyoruz 

#çocuğumadokunma ‘sınlar istiyoruz, çok mu talep ediyoruz?