Over the past four decades Iran has been named as one of the worst violators of women’s rights by various human rights organizations including Amnesty International. Iran’s judicial system is based on Sharia Law which legalizes gender discrimination against women. According to these laws, women’s testimony in court is worth half a male’s and custody rights for mothers are systematically disregarded. Under these laws, women are punished by up to seventy lashes or sixty days imprisonment for showing any body part other than hand and face, denied freedom of travel without the consent of a male guardian, and banned entering stadiums. These are only some of the examples of violation of women’s right in Iran. These unjust laws impact the lives of women in profound ways:

• Lack of right to a fair trial and public hearing: The regime authorities heavily suppress the rights to freedom of expression and thought, ideology and faith. Shortly after the inception of the Islamic republic in 1979, the arrests and executions of Iranian citizens began. During the 1980s, hundreds of women and teenagers were executed. Among them were unmarried female prisoners. The virgins among them were raped as temporary brides of their prison guards so as to take away from them an afterlife in heaven as the regime’s perverted ideology maintained.
• Abrogation of Iran’s family protection laws after the 1979 revolution: According to Sharia Law men are permitted up to four wives. The legal age of marriage for girls was reduced to nine years according to which girls as young as 8 years and 7 months (9 lunar calendar years) can be married with the consent of the child’s father and a judge. Last year, after a long struggle by women's rights advocates, the bill to Ban Child Marriages once again was presented to the parliament (Majles) but rejected for a second time.
• Compulsory dress code imposed on the female population: This discriminatory law was introduced shortly after the establishment of the Islamic republic and vigorously enforced on the streets of the Iranian cities by regime’s chastity patrols.
• Stadium ban: Last year when Iranian women decided to break this taboo and watch a match between the two prominent Tehran clubs (Esteghlal and Persepolis) in the stadium, thirty five of the women who attempted entry were temporarily detained.

The appointment of the Islamic Republic of Iran to the United Nations’ Women’s Rights Committee is unacceptable. When the laws of a totalitarian regime are supported and legitimized by the international bodies, they will have a direct and dire effect on the perpetuation of injustice, and continuation of segregation in the society. The United Nations Women's Rights Committee should be a champion for gender equality and defend women’s rights. Given the long history of Islamic Republic’s violation of human rights, we demand the appointment of the Islamic Republic of Iran from the United Nations’ Women’s Rights Committee to be revoked.

در طی چهار دهه گذشته ایران به عنوان یکی از بدترین ناقضان حقوق زنان توسط سازمان های حقوق بشری از جمله سازمان عفو ​​بین الملل نامگذاری شده است. سیستم قضایی ایران بر اساس قانون شریعت است که طبق آن قوانین تبعیض جنسیتی علیه زنان به رسمیت شناخته می شود. بر اساس چنین قوانینی، ارزش شهادت زنان در دادگاه نصف مردان است و حقوق سرپرستی فرزندان توسط مادران به طور سیستماتیک نادیده گرفته می شود. بر اساس این قوانین مجازات دیده شدن اعضای بدن زن به جز دست و صورت هفتاد ضربه شلاق یا شصت روز حبس به همراه خواهد داشت. بدون رضایت سرپرست مذکر، زنان ممنوع الخروج  از کشورهستند و همچنین ورود آنها به استادیوم ها ممنوع است. اینها تنها برخی از نمونه های نقض حقوق زنان در ایران است. این قوانین ناعادلانه زندگی زنان را به شدت تحت تاثیر قرار می دهند. فقدان حق دادرسی عادلانه و دادرسی عمومی: یک) مقامات رژیم به شدت حقوق آزادی بیان و اندیشه، ایدئولوژی و باورهایی متضاد با حکومت را سرکوب می کنند. مدت کوتاهی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، دستگیری ها و اعدام شهروندان ایرانی آغاز شد. در دهه شصت خورشیدی، صدها زن و دختران نوجوان به اعدام محکوم شدند. در میان زندانیان زن آنها که باکره بودند، صرف نظر از سنشان، به عنوان ازدواج موقت توسط زندانبانان مورد تجاوز قرار گرفتند تا طبق باورهای منحرف حکومت سرکوبگر، پس از کشته شدن  به بهشت نروند. دو) لغو قوانین حفاظت از خانواده در ایران پس از انقلاب پنجاه و هفت: طبق قوانین شریعت، مردان مجاز به داشتن چهار همسر هستند. سن قانونی ازدواج دختران به نه سال کاهش یافته است. طبق آن، دختران هشت سال و و هفت ماه (نه ساله به تقویم قمری) می توانند با رضایت پدر و قاضی ازدواج کنند. سال گذشته، پس از یک مبارزه طولانی توسط مدافعان حقوق زنان، لایحه ازدواج کودکان بار دیگر به مجلس (مجلس) ارائه شد، اما مجدداً رد شد. سه) پوشش اجباری اعمال شده بر زنان: این قانون تبعیض آمیز مدت کوتاهی پس از تأسیس جمهوری اسلامی توسط گشت های عفاف رژیم در خیابان های شهرهای ایران به اجرا درآمد. چهار) ممنوعیت ورود استادیوم: در سال گذشته، زمانی که زنان ایرانی تصمیم گرفتند این تابو را از بین ببرند و بازی دو باشگاه برجسته تهران (استقلال و پرسپولیس) را در ورزشگاه تماشا کنند، سی و پنج زن به طور موقت بازداشت شدند. انتصاب جمهوری اسلامی ایران به عضویت در کارگروه ارتباطات کمیسیون مقام زن سازمان ملل متحد غیرقابل قبول است. مشروعیت بخشیدن به قوانین تبعیض آمیز یک رژیم تمامیت خواه توسط نهاد های بین المللی تأثیر مستقیم بر زندگی شهروندان دارد و به ادامه بی عدالتی در جامعه کمک می کند. کمیته حقوق زنان سازمان ملل متحد باید مشعل دار برابری جنسیتی باشد و از حقوق زنان دفاع کند. با توجه به سابقه طولانی نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی، ما خواستار لغو انتصاب جمهوری اسلامی ایران به عضویت در کارگروه ارتباطات کمیسیون مقام زن سازمان ملل متحد هستیم