Günümüz eğitim sisteminin açmazlarından biri de sınav sistemidir. İlkokuldan itibaren çocuklarımızın hayatına giren “sınav” kavramı ile birlikte “kaygı”yı da çocuklarımızın zihinlerine ekmiş durumdayız. Sınavların doğasında ve mantığında ise elemek, sıralamak, derecelendirmek, puanlamak ve dışlamak vardır.  Ülkemizin var olan eğitim sistemini yeterince irdeleyebilmiş, sorgulayabilmiş ve alternatifler üretebilmiş değiliz. Konu milli ve yerli eğitim sistemi olunca bu toprakların başta eğitimcilerine, akademisyenlerine, aydınlarına, eğitimi dava edinenlere kulak vermemek olmaz.  Mesele “insan tezi”mizin ne olması gerektiği üzerinde düğümlenmektedir. Mevcut sistemde, materyalist felsefeye dayalı, pozitif bilim adı altında ruhsuz ve maneviyatsız, faydacı ve hazcı beklentileri olan insanın eğitimi öngörülmektedir. İnsanın ne olduğu, kim olduğu, nasıl bir varlık olduğu, tabiatının hangi özellikleri taşıdığı, ufkunun nereye kadar ulaştığı gibi birçok konuyu içeren bir insan tezine ve eğitim sistemine ihtiyaç önümüzde durmaktadır.  Batılılaşma serüvenimizle birlikte bu toprakların insanı, kimlik ve kişilik krizine maruz bırakıldı. Batılı kimlik kazanımında baş aktör ve yöntem olarak eğitim kurumları kullanıldı. Anne ve babalara rağmen, kabuk ve kimlik değiştirmenin en kestirme yolu olarak okullar görüldü, müfredatlar oluşturuldu. Eğitim sistemimiz Batıdan devşirildi sorgusuz, sualsiz. 1924 yılında ülkemize davet edilen Amerikalı eğitimci ve filozof John Dewey, Türk Eğitim sisteminde günümüze dek etkisini sürdürecek olan “pragmatizm”in temelini attı. Yani yeni neslin tek hedefi “faydacı ve yararcı” olmaktı. Eğer bir bilgi günlük hayatta işe yarıyorsa o bilgi doğrudur. Yaramıyorsa yanlıştır. Neslimiz, bir taraftan da "hedonizm"e yani “hazcılığa” kurban edilmekte; sürekli haz verene yönelmenin en uygun davranış olduğunu aşılanmaktadır... Son üç asırdır medeniyete giden kestirme yolun “batı”dan geçtiğine inandırıldık. Zihinsel kodlarımız, kültürel kavramlarımız değiştirildi. İrfan geleneğimiz, medeniyet mefkûremiz allak bullak edildi. Hayallerimiz felç edildi. Rüyalarımız zehirlendi. Felsefemiz donduruldu. Dilimiz kısırlaştırıldı. Kültürümüz buharlaştırıldı. Tarihimiz çarpıtıldı. Hayat bizim olmaktan çıkarıldı. Maarifimiz elimizden alındı. Gönüllü batılı eğitimci havarilerimiz olan öğretmenler eliyle çocuklarımız küçük yaştan itibaren fıtratlarına aykırı cenderelere sokuldu. Fıtrat ve yetenek merkezli değil; ideolojik beklentilere göre eğitim sistemi kurgulandı. Çocuk işlenmeyi bekleyen bir ham madde gibi değerlendirildi. Akıl ve kalp melekelerinin inkişaf etmemesi için üzerine adeta beton döküldü. Devlet kendi ideolojisine uygun nasıl bir “insan tipi” öngörüyor ise ona uygun araç, gereç, yöntem ve tekniği benimsedi. Bu “tek tip”leştirici ve dayatmacı yaklaşımın bizi getirdiği acı tablo ortada. Anaya, babaya, ataya saygısı olmayan; bencillikte önde koşan; bağımlılık ve bağımsızlık ikilemi olan; haz ve hız üzere yaşayan; kutsalları hayatından kovan; büyük balık olup küçüklerini yutmaya çalışan; sanal âlemde ucuz kahramanlıklar yapan; şiddet içerikli oyunlarla dünyayı yıkıp yakan; lüksün ve markanın peşinde koşup kölesi olan örnek bir nesil ile baş başayız. Manzara bu durumda iken bu gidişe “DUR” demek gerekiyor acilen. Yoksa hepten kaybedeceğiz genç bedenlerimizi. Yüreklerini gömeceğiz batının kokuşan çöplüğüne. Her millet kendi insanını inşa etmek için maarifini kurar. Dil, din, kimlik, kültür, sanat, edebiyat, felsefe adına ne varsa maarifle milletin hayatında ortaya çıkar. Kendisine ait maarif sistemi olmayan milletlerin geleceği olmaz. Büyük devletler maarif nizamlarıyla büyümüşler, yeryüzünde hüküm sürmüşlerdir. Büyük medeniyetler kurulmadan önce kendi mekteplerini kurmuşlardır. İnsanlık tarihinde şanla şerefle yerini almasını bilmiş bu aziz millet, bir kez daha kuracağı “maarif sistemi”yle insanlığa umut olmaya, dertlere derman bulmaya devam edecektir. Neslimizin selameti, emniyeti bize emanettir. Emanetine sahip çıkmayanın sonu felakettir. Felaketin değil; beşaretin (mücdenin) habercisi olalım.