Maarifimizin iki ayak üzere durmasına, inşasına ihtiyaç vardır. Nasıl ki insan iki ayağı üzerinde durur, yürür ve koşarsa; maarif nizamı da “talim ve terbiye” ayakları üzerinde yürüyüp, canlanarak hakikate koşacaktır. Ayaklardan birinin olmaması, aksaması, topallaması insanın hakikate olan yolculuğunun yavaşlamasına, belki de yarı yolda kalmasına neden olacaktır. Bu iki ayağın da kısaca izaha ihtiyacı vardır: Birinci ayak talim; bir şeyin hakikat ve mahiyetini kavrayıp idrak etme ameliyesidir. İnsanın ilimle şereflenmesi, anlamlanması, aydınlanması, hakikate bağlanması demektir. Âlim olan Allah’ın ilminden kulun nasiplenmesidir. Nasip sahibi kulların, önce talebe sonra muallim olup, ilmini ona tâlip ve talebe olanlara verebilmesi; aklın ve vahyin rehberliğinde mertebeden mertebeye, boyuttan boyuta geçebilmesidir.  Günümüzde Allah’ın ebedi olan esmasının sırlarına eriştiren; insanın doğru yönü, kıblesini bulmasına, hidayete ermesine vesile olan talime ihtiyaç vardır. Nihayetinde hedef, insanın her iki âlemin ilmine amil, irfanına şamil, hikmetine nail eden bir talimle buluşması olmalıdır. Bundan gayrısı insanın gerçeğine, yaratılış ve oluş gayesine terstir. Yeryüzü ve insanlık bu anlamdaki talimden uzaklaştığı için tersliklerle dolu, yamuk ve donuk bir hayatı yaşamak zorunda bırakılmaktadır. İnsanın üç alanı talimle gelişip, zenginleşmelidir. Akıl, kalp ve beden talimle beslenmeli ki insan inkişaf edebilsin. İnsanın inkişaf edebilmeyi bekleyen ne çok aklî, kalbî ve bedenî yeteneği, marifeti ve kabiliyeti vardır. Bu kadar çok kabiliyete ve farklılığa sahip insana, tek tip eğitim ve müfredat uygulamanın insanı kısırlaştırmaktan başka gayesi olabilir mi? Günümüz eğitiminin açmazı burada düğümlenmektedir. İnsanın yeteneklerini hedefleyen değil; kilitleyen bir sistemle karşı karşıyayız. Çözüm maarife dayalı sitemi inşa etmekten geçmektedir. İkinci ayak terbiye; bir şeyi en mükemmel dereceye ulaşıncaya, kâmil noktaya varıncaya kadar adım adım inşa etmektir. İnşa edilecek varlık insan olunca onun sadece aklının, kalbinin ve bedeninin talimi değil, terbiyesi de esas alınmalıdır. İnsanın inşasında ne talim önde; ne de terbiye önde olmalıdır. Kuşların ancak iki kanatla uçması gibi; insanın yücelişinde de talim ve terbiye yan yana, birlikte olmak durumundadır.  Talim ve terbiyenin yaşı ne zaman başlar? Bize göre insan yavrusunun şu imtihan yurduna gözlerini, kulaklarını, dudaklarını açmasıyla başlar. İnsanın talim ve terbiyesinde “ne kadar erken o kadar iyi” gerçeği göz ardı edilemez. İnsan yavrusunun en iyi muallimi baba, en iyi mürebbiyesi annesidir. Baba talim ağırlıklı, anne terbiye ağırlıklı rolleri ile yavrunun dünyasına girmelidir. Anne ve baba evladının akıl, kalp ve beden dünyasına girmez ise, onu çalmayı bekleyen hırsızlara davetiye çıkartıyor demektir. Yavrularımızın aklını, kalbini ve varlığını anne-babadan çalmak için sırada bekleyen o kadar çok “hırsız” var ki!