1910 yılında 80.000 masum köpek Marmara Denizi içerisinde bulunan Sivriadada ölüme terk edilmiştir. Hayvanlar açlıktan, susuzluktan birbirlerine saldırarak ölümün en acı halini ezberlemişlerdir. Kavurucu sıcağın yanında açlığın ve susuzluğun verdiği çaresizliği nasıl anlatır ki insan? Nasıl dayanır vicdan, ölene kadar sürdürdükleri acı çığlıklara? İstanbuldan duyulacak kadar vahşet içeren o yardım çığlıkları cevapsız kalmış ve hepsi çaresizlik içerisinde can vermiştir.

Şu anda hala o adada olan kediler bulunmaktadır. Ve birileri onları oradan kurtarmazsa sonları farklı olmayacaktır. Sayıları çok fazla olmadığından el birliğiyle onları oradan kurtarabiliriz. Bir utanç daha yaşamasın o toprak parçası.Ölmesin masum canlar. Yemek götürmek değil, onları çekip çıkarmak için yardım istiyorum. 

Bunca kötülüğün sebebi insanlar varken, o adaya bırakılması gerekenler asla hayvanlar değiller.