A wall that remembers. Not stone, but scar. Opposite the embassy—names cut so fine the wind carries whispers: Mahsa, Armita, thirty thousand ghosts in blackout dark, slaughtered in a blink like another Holocaust. Feel it crack your ribs. Sign. Let your thumb print live. This isn’t display; it’s their final breath, forced into daylight. We won’t let the earth forget what hands did. سی هزار نفس تو چند هفتهٔ خاموشی. مثل هولوکاست، اما سریع‌تر. سریع‌تر. سنگ سرد؟ نه. سنگ داغه از خونشون. انگار هنوز دارن نفس می‌کشن. امضا کن. بذار اسم تو کنارشون بمونه. بذار این دیوار، هر روز صبح، .به اونا بگه: «شما شکست نخوردید. ما یادمونه.