Η μέρα σου..

   Ο Αγών σου!

   Ξυπνάς κάθε πρωί με την απόλυτη βεβαιότητα ότι γνωρίζεις, καταλαβαίνεις και δικαιολογείς τα πάντα. Κυρίως ό,τι κάνεις εσύ κι Αυτός που-προς το παρόν-υπηρετείς και γλύφεις.

  Οι άλλοι; Πρόβατα. Χιλιάδες, εκατομμύρια πρόβατα που δεν μπορούν να δουν την "Αλήθεια" με το κεφαλαίο Α. Ευτυχώς υπάρχουν κι εκείνες οι λίγες χιλιάδες ψυχές - οι Εκλεκτοί σου - που σε καταλαβαίνουν. Που σε χειροκροτούν. Που σου στέλνουν μηνύματα στα social media με σημαιάκια και συνθήματα πίστης και λατρείας. 

  Αργότερα στο καφενείο της βουλής, πίνεις τον καφέ σου περιφρονώντας συναδέλφους. Το κάνεις κι αλλού! Σε συν-ανθρώπους!

 Σε βρίζουν; 

-Φυσικά! 

  Πας σε κέντρα Υγείας, σε δημόσια Νοσοκομεία, σε εγκαίνια. 

 Σε βρίζουν; 

-Φυσικά!

  Γιατί;

-Γιατί..φοβούνται την "αλήθεια" που εκπροσωπείς. Όλοι τους είναι μέρος του Συστήματος. Κομμουνιστές, Κομμουνιστές - προδότες, πουλημένοι - δεν έχει σημασία, τα συνώνυμα είναι πολλά και χρήσιμα και τα χρησιμοποιείς αφειδώς.

  Η ασυλία σου, αχ αυτή η αόρατη ασπίδα σας... Μπορείς να λες ό,τι θέλεις. Μπορείς να κατηγορήσεις, να προσβάλεις, να απειλήσεις, όλα καλυμμένα από το θεσμικό σας προνόμιο. «Ελευθερία λόγου», λέει, αν και δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά ποιος έχει χρόνο για νομικές λεπτομέρειες;

  Το απόγευμα κοιτάζεις στον καθρέφτη και βλέπεις έναν αγωνιστή. Έναν εργατικό άνθρωπο, έναν Υπουργό με στυλ, προσεγμένο χτένισμα στο προσφάτως πυκνό τριχωτό της κεφαλής σου, που θυσιάζεται για τον λαό - έστω κι αν ο λαός, στην πλειοψηφία του, σου γυρίζει την πλάτη.

 Αλλά δεν πειράζει. Οι μεγάλοι άνδρες της ιστορίας, πάντα ήταν παρεξηγημένοι στην εποχή τους. 

   Κι εσύ;

 Κι εσύ είσαι από εκείνους. Σίγουρα!

  Βράδυ..

Σβήνεις το φως. Αύριο θα είναι μια ακόμα μέρα μάχης. Εναντίον των κομμουνιστών, των ΜΜΕ, της «πλειοψηφίας» που απλά δεν έχει ανοίξει ακόμα τα μάτια της.

Κοιμάσαι ήσυχος. 

(Αλλά και οι φασίστες κοιμούνται πάντα ήσυχοι – έχουν την ασυλία τους)