Çocukların hapishanelerde olması ne kadar da acı bir durum. Onlar asla akranları gibi olamayacaklar. Psikolojik destek yetersiz. İlerdeki hayatlarında da o unutulmuşluk duygusunu hep yaşayacaklar. 12-18 yaşında bir çocuğun, ümitle atan kalbi, taze umutları, körpecik gözyaşları hepimiz için bir utanma sebebi. Kim bilir neler yaşayacaklar, ne koşullar altında büyüyecekler. Sistemli bir eğitimin olmadığı, öğretimin sadece yaşam içgüdüsünden ibaret olduğu, toplum tarafından daha bu yaşta izole edilip unutulmaya mecbur bırakılan, ötekileştirilen bu mahpus çocukların sevdikleriyle iletişime geçebilmeleri bile ücretlendirilmiş. Herşeyden mahrum bıraktığımız bu çocuklara bunu bile fazla görüyorsak yazıklar olsun bizlere ve bu sisteme. Raşit Gümüş ( Ceza İnfaz Sisteminde Sivil Toplum Derneği / CİSST Proje Asistanı)