จากการลาออกจากศิลปินแห่งชาติของอาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ทำให้เราตั้งคำถามถึงการมีอยู่ของรางวัลศิลปินแห่งชาติ และการดำเนินงานของกระทรวงวัฒนธรรม เราคิดไปถึงความโปร่งใสความเป็นธรรมในการคัดเลือกผู้ได้รับรางวัล และตั้งคำถามถึงเหตุผล ความคุ้มค่า หรือความเป็นธรรม ที่ต้องเอาภาษีประชาชนไปจ่ายให้ศิลปินทุกเดือน 

หากอ้างว่าศิลปินแห่งชาติลำบาก ผู้ประกอบอาชีพอื่นๆ ก็ลำบาก หากอ้างว่าศิลปินแห่งชาติทำงาน คนอื่นก็ล้วนทำงาน และศิลปินแห่งชาติขายงานนะครับ ไม่ได้ให้สาธารณะฟรีๆ อีกทั้งหากได้เป็นศิลปินแห่งชาติ ยังมีเครดิตทางสังคมที่จะไปต่อยอดได้เยอะแยะ แถมยังบวกราคางานได้อีก

หากให้ความสำคัญกับศิลปินแห่งชาติ ทำไมไม่ให้ความสำคัญกับปูชนียบุคคลอาชีพอื่น อาทิ แพทย์พื้นบ้าน ปัญญาชนสาธารณะ บุคคลตัวอย่างทางภูมิปัญญาและการดำรงชีวิต ฯลฯ คนอื่นเขาไม่มีคุณค่าทางสังคมหรืออย่างไร หากทุกคนมีคุณค่าทางสังคมเหมือนกัน ทำไมรัฐไม่ดูแลให้ทั่วถึงและเท่าเทียมกัน ใช่หรือไม่ว่าในประเทศเรามีประชาชนจำนวนมากต้องมีชีวิตอยู่ภายใต้สวัสดิการที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

อาจารย์เฉลิมชัย ได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ตั้งแต่ปี พ.ศ.2554 แต่ท่านไม่ขอรับเงินเดือน โดยคืนไปให้กรมส่งเสริมวัฒนธรรมช่วยเหลือศิลปินแห่งชาติคนอื่นที่ยากจน ก่อนหน้านี้อาจารย์สุจิตต์ วงษ์เทศ ไม่รับรางวัลศิลปินแห่งชาติ โดยมีเหตุผลว่า เกรงใจภาษีประชาชน

ดังนั้นเพื่อความเป็นธรรมกับประชาชนทั้งหมด ไม่เฉพาะศิลปินแห่งชาติ แต่ทุกคนก็ลำบากเหมือนกัน ทุกคนก็ทำงานเหมือนกัน จึงขอเรียกร้องให้รัฐบาล หรือกระทรวงวัฒนธรรมแก้ไขระเบียบว่าด้วยศิลปินแห่งชาติ โดยขอเรียกร้อง 3 ข้อ ดังนี้

1. การมอบรางวัลศิลปินแห่งชาติในครั้งต่อๆ ไป (ไม่มีผลย้อนหลัง) ทำได้แค่ครั้งเดียว เหมือนเช่นรางวัลศิลปากร โดยให้เงินเพียงก้อนเดียวเท่านั้น (รางวัลศิลปาธรให้ 1 แสนบาท) ไม่ใช่ให้ทุกเดือนเช่นปัจจุบัน (อ้างอิงตามข้อเสนอของอาจารย์สุจิตต์ วงษ์เทศ) 
2. ขอเรียกร้องให้ศิลปินแห่งชาตที่เป็นอดีตข้าราชการมีบำเหน็จบำนาญอยู่แล้ว สละเงินเดือนหรือสวัสดิการที่ได้รับจากการเป็นศิลปินแห่งชาติ เพราะเป็นการเอาเปรียบประชาชน กินภาษีประชาชนซ้ำซ้อน
3. ขอเรียกร้องให้ศิลปินแห่งชาติที่มีฐานะดีอยู่แล้ว โปรดพิจารณาว่าตนยังสมควรรับผลประโยชน์จากภาษีอากรประชาชนอีกหรือไม่ หากเห็นว่าตนมีฐานะอยู่ได้แล้ว กรุณาสละเงินเดือนหรือสวัสดิการที่ไปจากภาษีประชาชน