ตอนนี้กระแสสังคมกำลังตื่นตัวเกี่ยวกับเรื่องการพิจารณากฏหมายว่าการข่มขืน หลังจากกรณีเกิดเหตุสะเทือนขวัญกับน้องแก้ม  ซึ่งก็เป็นเรื่องดี มีทั้งคนที่เสนอแนะให้เพิ่มโทษเป็นการจำคุกตลอดชีวิต หรือประหารชีวิตนักโทษคดีข่มขืน

 ก่อนที่เราจะไปว่ากันต่อ เราขอให้ทุกท่านจำให้มั่นว่าเป้าหมายของเราในครั้งนี้คือ
1. ให้อาชญากรได้รับบทลงโทษที่สมควรแก่การกระทำ
2. ป้องกันมิให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ซ้ำสอง หรือให้เกิดขึ้นน้อยที่สุด

ผมเห็นว่าทางออกที่น่าจะทำให้การแก้ปัญหาดีขึ้น คือการแก้บทลงโทษคดีข่มขืนให้ใกล้เคียงคดีฆาตกรรมให้มากที่สุด อีกทั้งต้องไม่มีการบรรเทาโทษและหลังพ้นโทษต้องมีการตรวจสภาพจิตว่านักโทษเหล่านี้พร้อมกลับเข้าสู่สังคมหรือไม่ เพื่อป้องกันไม่มีการก่อเหตุซ้ำอีก 

โดยประเด็นที่คนอยากให้เพิ่มโทษประหารชีวิตนั้น มีคนแย้งว่าอาจจะทำให้เหยื่อที่ถูกข่มขืนเสียชีวิตมากขึ้น  เพราะอาชญากรมีความคิดว่าไหนๆฆ่าคนกับข่มขืนก็โทษไม่ต่างกัน คือสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิตทั้งคู่ ดังนั้นจึงตัดสินใจฆ่าเหยื่อด้วย นอกจากนี้ผลการศึกษาในประเทศสหรัฐที่แต่ละรัฐมีบทลงโทษอาชญากรแตกต่างกันพบว่า รัฐที่ไม่มีโทษประหารชีวิต มีสถิติการเกิดเหตุฆาตกรรมน้อยกว่ารัฐที่มีโทษประหารชีวิตอย่างชัดเจน ดังนั้นการลงโทษให้หนักเข้าไว้ จึงอาจไม่ส่งผลดีต่อการลดอาชญากรรมเสมอไป

การจะปรับเพิ่มโทษของคดีข่มขืนให้สูงขึ้นถึงระดับไหนจึงเป็นเรื่องที่ต้องมีการถกเถียงเพื่อให้เป็นบรรทัดฐานสำหรับบรรทัดฐานของสังคมไทย  ที่ปัจจุบันโทษในคดีข่มขืนอยู่ที่ จำคุก 4-20 ปีเท่านั้น  ซึ่งน้อยมากเมื่อเทียบกับคดีฆาตกรรมที่ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 15 -20 ปี ถึงจำคุกตลอดชีวิตและต้องระวางโทษประหารชีวิต 

ดังนั้น ผมขอเรียกร้องให้มีการแก้บทลงโทษคดีข่มขืน ให้ใกล้เคียงคดีฆาตกรรมให้มากที่สุด เพราะการข่มขืนก็คือการทำลายชีวิตของเหยื่อทั้งเป็น ไม่แตกต่างไปจากการฆาตกรรมเลย  และต้องไม่มีการบรรเทาโทษ  เพราะนักโทษจำนวนมากที่ถูกตัดสินจำคุกในคดีข่มขืน เอาเข้าจริงๆก็ติดคุกอยู่แค่ประมาณ 4-5ปีเท่านั้น เพราะมีการลดหย่อนโทษโดยตลอด ทำให้เมื่อออกจากคุกก็ก่อเหตุซ้ำอีก  บางรายก็ถูกปล่อยตัวออกมาทั้งๆที่น่าจะมีความผิดปรกติทางจิต เช่น ไอ้หนุ่ยฆาตกรรมฆ่าข่มขืนต่อเนื่องที่ถูกจับกุมเมื่อปลายปีที่แล้ว 

ดังนั้นเมื่อถึงเวลาพ้นโทษก็ควรจะได้รับการตรวจเช็คสภาพจิตโดยจิตแพทย์ด้วยว่านักโทษจำพวกนี้พร้อมที่จะกลับเข้าสู่สังคมจริงๆแล้วหรือยัง และต้องมีการควบคุมพฤติกรรมของนักโทษอย่างใกล้ชิด เช่น เรียกไปรายงานความประพฤติกับเจ้าหน้าที่เป็นระยะ ไม่เช่นนั้นอาจจะออกไปล่าหาเหยื่อรายใหม่อีก 

ส่วนข้อกังวลว่าการเพิ่มโทษในคดีข่มขืนให้ใกล้เคียงคดีฆาตกรรม ต้องระมัดระวัง เรื่องการ “จับแพะ”  เหมือน"คดีเชอรี่แอน"ที่เป็นคดีแพะในตำนาน ที่มีการสร้างหลักฐานเท็จเพื่อใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์ถึงห้าคนนั้น  ปัจจุบันปัญหานี้เราสามารถแก้ไขได้ด้วย "นิติวิทยาศาสตร์" ที่เทคโนโลยีมาร่วมชันสูตรหาหลักฐานยืนยันผู้กระทำผิด  ปรกติในคดีข่มขืน จะมีการเก็บตัวอย่างอสุจิ เศษเนื้อเยื่อ คราบเลือด ไปพิสูจน์หา DNA เพื่อยืนยันตัวผู้กระทำผิดอยู่แล้ว ถ้ากระบวนการยุติธรรมของไทยอ้างอิงหลักนิติวิทยาศาสตร์ ปัญหา "แพะ" ก็น่าจะลดน้อยลง

สรุปคือผมอยากเสนอให้มีการแก้ไขกระบวนการยุติธรรม โดยเพิ่มโทษคดีข่มขืน ให้เท่าเทียมกับคดีฆาตกรรมเป็นอย่างต่ำละเว้นการลดหย่อน บรรเทาโทษให้แก่นักโทษคดีข่มขืน รวมไปถึงการดูแลควบคุมความประพฤติอย่างใกล้ชิดหลังพ้นคุกและเอากระบวนการทางนิติวิทยาศาสตร์มาใช้ในการสอบสวนคดีอย่างเต็มที่ เพื่อความยุติธรรมแก่ทุกฝ่าย

 แต่นอกเหนือจากกระบวนการยุติธรรมแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่สังคมไทยต้องแก้ไขโดยด่วนคือ "สื่อ"โดยเฉพาะสื่ออย่างละครหลังข่าวที่พยายามยัดเยียดทัศนคติว่าการข่มขืนสามารถทำได้ จนมีคนไทยจำนวนไม่น้อยซึมซับทัศนคติที่ไม่ถูกต้องแบบนี้ไปใช้ในชีวิตจริง ดังนั้นการจะแก้ไขปัญหานี้ให้ได้ เราต้องปรับปรุงทั้งกฏหมาย กระบวนการยุติธรรมจิตสำนึกของประชาชน และจริยธรรมของสื่อไปพร้อมๆกัน 

---

English version 

The objective of this campaign is

1. To provide a punishment that fits the crime of rape.

2. To prevent or minimize this sort of crime from happening again. 

The solution to improve the situation regarding rape in Thailand is to try it in court as a criminal case similar to that of murder. It requires that there are no reprieves or pardons and that the convicted be evaluated mentally before being released to ensure they are not predisposed to commit the crime again. 

Those advocating the death penalty for rapists may inadvertently cause rapes to become more violent and even increase the occurrence of murder accompanying rape with criminals believing they will get the death penalty regardless. Studies in the United States, where penalties for rape vary state to state, indicate that the death penalty for rape does not serve as a deterrence in reducing the crime.  

The increase of penalties related to convicted rapists still requires debate in Thailand. The current penalty for rape is a sentence of only 4-20 years which differs from the penalty for murder which is 15-20 years in prison and includes the death penalty as a possibility.

I would like to urge policymakers to increase the penalty for rape to match those for murder as closely as possible. Rape victims pay their entire lives for the crimes committed against them. Why shouldn't those that commit these crimes likewise pay for their entire lives? And in particular, the practice of offering reprieves to prisoners convicted of rape after 4-5 years should be ended. These criminals often return to society and rape again. 

Serial rapists appear to suffer from mental illness and therefore should be evaluated by doctors to ensure they are fit to return to society. They should be monitored periodically throughout their imprisonment as well. Failure to properly evaluate prisoners subject to release may allow them to commit similar crimes again in the future. 

With an increase in penalties must come an increase in scrutiny of evidence before convictions can be made. This is to prevent innocent suspects from being unjustly jailed. This problem can be fixed through the use of improved forensics technology including the use of DNA matching. Reducing the possibility of jailing an innocent suspect would allow for the increase of penalties for the guilty. 

In summation, I would like to propose both the increase of penalties for rape to match closer to those of crimes such as murder,no pardon and increased use of modern forensics technology to ensure those being imprisoned are truly guilty. 

Another important factor is that of Thai society itself and its perception of rape, particularly in the media. Thai soap operas have irresponsibly reduced this horrific crime both to a plot point and a crime of little significance. This poor attitude can be both a reflection of current Thai perceptions, but it can also be reinforcement, suggesting that rape is "not a big deal." This must be countered by updating Thai law so that the punishment for rape is as severe as the crime itself, also with laws that hold the media accountable for irresponsible, unethical messages, and with public awareness campaigns that counter the negative attitude seen across the media regarding this crime.