Τελικά αυτοκτόνησε

Τελικά αυτοκτόνησε

0 have signed. Let’s get to 100!
At 100 signatures, this petition is more likely to be featured in recommendations!
'Ελενη Μκρ. started this petition to Mayor of Toronto Mayor's Office, City of Toronto

《Κουράστηκα》 είπε. Την είδα ανήσυχη. Πήγε να κλάψει. 《Τα αγόρια δε κλαίνε》 σιγοψιθύρισε. 《Μα δεν είσαι αγόρι》. Σιωπή! Σαν κάτι, κάποιος να είχε πετάξει. Θυμάμαι πάντα να χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη για τον θάνατο. Θυμάμαι μου είπε《Θέλω να πετάξω》. Της απάντησα 《Κι εγω》και με σκεφτόμουν να πετάω. Φαίνεται δεν είχα καταλάβει.
Φαινόταν δυνατή. Γέλαγε, χαιρόταν. Είχε από τις καλύτερες ψυχές που έχω δει. Τη θυμάμαι. Φαινόταν σαν κάτι να κρύβει. Φαινόταν σκεπτική. Ποτέ όμως δεν άφηνε όλα αυτά να κρύψουν το χαμόγελό της. Θυμάμαι όταν τη πρωτογνώρισα 《Γεια! Μαρρρία.. Χάρηκα!》. Στο Μαρία σα να κόλλησε. Το σκέφτηκε, κόμπλαρε. Δεν έδωσα σημασία. 《Ελένη χάρηκα!》 είπα υποθέτοντας ότι είχε απλά δυσλεξία. Κάναμε πολλή παρέα. Τη λάτρεψα. Τόσο γλυκιά, καλόκαρδη, πάντα εκεί να βοηθήσει. Τη πετύχαινα ώρες ώρες να κάθεται μόνη. Εντάξει όλοι χρειαζόμαστε χρόνο μόνοι. Αυτό σκεφτόμουνα. Είχε πολλούς φίλους. Τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Μίλαγε με πολλά παιδιά. Γελούσαν.
Μια μερα δεν ήρθε σχολείο. Ε σιγά, άρρωστη θα 'ταν. Κανείς δεν ασχολήθηκε. Της έστειλα μήνυμα για περαστικά. Δεν απάντησε. Την πήρα τηλέφωνο. Δε το σήκωσε. Θα ξεκουράζεται σκέφτηκα. Έλειψε τέσσερεις μέρες από το σχολείο. Δεν είχα καμία επαφή μαζί της. Ανησυχούσα. Τη κάλεσα τελικά στο σταθερό της. Το σήκωσε η μητέρα της.
- Γεια σας κυρία Ιφιγένεια. Πώς είναι η Μαρία?
- Δε ξέρουμε.
- Τι εννοείται!
- Η Μαρία εδώ και τέσσερεις μέρες δεν έχει εμφανιστεί στο σπίτι
Άκουσα έναν λυγμό.
- Εντάξει. Αν έχετε κάτι νεότερο πείτε μου.
Έκλεισα το τηλέφωνο σοκαρισμένη. Τι έγινε; Τι έπαθε; Την απήγαγαν; Χάθηκε; Τι; Δε μπορούσα να καταλάβω. Δε μπορούσα να υποψιαστώ.
Την Δευτέρα έβγαλε ανακοίνωση ο διευθυντής όλα τα παιδιά να μαζευτούν στον χώρο εκδηλώσεων. Φαινόταν πολύ ανήσυχος. Πήγε στο μικρόφωνο και είπε:
《Όπως μερικοί θα έχετε προσέξει, κάποιο παιδί του σχολείου μας έχει να εμφανιστεί μια ολόκληρη βδομάδα. Η συμμαθήτριά σας Μαρία ήταν εξαφανισμένη όλες αυτές τις μέρες. Τελικά βρέθηκε στο ρυάκι της γειτονιάς μας. Την τράβηξαν έξω. Ήταν γαμάτη αίματα. Είχε αποβιώσει. Οι αρχές έβγαλαν το συμπέρασμα ότι έπεσε από το γεφυράκι, χτύπησε στα βράχια και έπειτα την παρέσυρε το ρέμα. Αύριο είναι η κηδεία. Όποιος θέλει να παρευρίσκεται θα έρθει στο σχολείο και θα ξεκινήσουμε όλοι μαζί να πάμε. Μπορείτε να φύγετε. Αύριο το σχολείο θα παραμείνει κλειστό λόγο πένθους. Καλή συνέχεια.》
Κοκάλωσα. Δε το περίμενα. Πίστευα πως θα την εύρισκαν ίσως τραυματισμένη..αλλά ζωντανή.
Όταν πήγα σπίτι πήρα κατευθείαν τους γονείς της για συλλυπητήρια. 《Ήσουνα κοντά με τη Μαρία. Βρήκαμε κάτι που πιστεύω θα ήθελες να δεις.》μου είπαν. Πήγα στο σπίτι της. Όλα είχαν αλλάξει από τη τελευταία φορά. Η απουσία της ήταν αισθητή. 《Βρήκαμε αυτό μέσα στα πράγματά της.》 Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν μια σελίδα τετραδίου. Τα γράμματα της Μαρίας. Ένιωσα σαν να ήταν εκεί. Συγκινήθηκα. Έσφιξα μπουνιά το χέρι. Δεν ήθελα να κλάψω. Όχι μπροστά στους δικούς της. Ζήτησα να πάω στο δωμάτιό της να το διαβάσω. Μπήκα, έκλεισα τη πόρτα και ξάπλωσα στο κρεβάτι της. Την ένιωθα εκεί. Σαν να μην έφυγε ποτέ. Πήρα μια ανάσα και ξεκίνησα να διαβάζω, να δω τι είχε να μου πει:
《Με λένε Μάριο. Ποτέ δε μου άρεσε αυτό το όνομα. Είμαι αγόρι. Ποτέ δεν ένιωσα αγόρι. Δε ξέρω γιατί. Δεν είναι φυσιολογικό. Μα εγώ νιώθω κοπέλα, γιατί ζω σαν άντρας; Είναι λάθος. Είμαι ένα λάθος της φύσης. Το άλλο που το πας; Είμαι αγόρι. Πρέπει να μου αρέσουν τα κορίτσια όχι τα αγόρια. Δε ξέρω τι πήγε λάθος με μένα. Γιατί σε μένα; Όποτε δείχνω τι πραγματικά ειμαι μου φέρονται σαν τέρας, σα σκουπίδι. Γιατί; Τα παιδιά στο σχολείο γελάνε μαζί μου. Με κοροϊδεύουν. Μου μιλανε μόνο για να ακούσουν τη φωνή μου και να με χλευάσουν. Τι να πω..τουλάχιστον τους κάνω χαρούμενους. Ένα βράδυ γυρνώντας σπίτι άκουσα κάποιον να φωνάζει 《Εεεε! Πουστάρααα! Έλα εδώ έχω αυτό που θέλεις!》 Άρχισα να περπατάω πιο γρήγορα. Έτρεξε. Έτρεξα κι εγώ. Με πρόλαβε. 《Κάτσε κάτω μωρή αδερφή ξέρω ότι θες!》. Δεν κατάφερα να φύγω. Με βίασε. Σιχάθηκα τον εαυτό μου. Τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά; Κουράστηκα. Δεν αντέχω άλλο. Αυτός ο κόσμος δεν χωράει πολλά λάθη. Θέλω να πετάξω. Δεν τη θέλω αυτή τη ζωή. Θα πετάξω. Ναι τα παρατάω, αλλά μετά από τόσα χρόνια επιτέλους θα πετάξω!》
Ξέσπασα. Δε μπόρεσα να κρατηθώ. Τώρα τα κατάλαβα όλα. Τα παιδιά που γελούσαν. Τη Μαρία που καθόταν μόνη. Εκείνο το σκοτεινό βλέμμα. Το αμυντικό χαμόγελο που είχε πάντα προσπαθώντας να μην ξεσπάσει και να αντέξει. Νευρίασα. Όχι με εκείνη. Νευρίασα με εμένα που δεν έδωσα σημασία σε εκείνο το 《Κουράστηκα》που είπε. Νευρίασα με εκείνους που την έκαναν να κουραστεί. Δεν πρόλαβα ούτε να την αποχαιρετήσω. Μου λείπει. Αλήθεια γιατί; ΓΙΑΤΊ; Επειδή δεν ήταν σαν εσάς; Επειδή ήθελε κι εκείνη να δείξει την αλήθεια της; Επειδη επέλεξε το ΔΙΚΌ ΤΗΣ όνομα να το αλλάξει; Και τι έγινε που αντί για Μάριο την λένε Μαρία; Εσύ δηλαδή πώς από Γεράσιμος το κάνεις Μάκης; Ναι, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Εσύ δε νιώθεις άνετα με το Γεράσιμος αυτή δε νιώθει άνετα με το Μάριος. Ήταν απλά trans. Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι. Υπάρχουν δισεκατομμύρια ακόμα άνθρωποι διαφορετικοί από εσένα. Αν όλοι κολλούσαμε σε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες δε θα μπορούσαμε να συνυπάρξουμε. Αλήθεια πώς θα ήταν ο κόσμος αν είμασταν όλοι ακατάδεχτοι; Τέλος πάντων. Τι να πω. Μόνο θα ευχηθώ να υπάρξει η μέρα που περιστατικά σαν το παραπάνω θα είναι απλά κακές ιστορίες του παρελθόντος όπως είναι τώρα ο Μεσαίωνας. Φτάνει πια! Κουράστηκα! Όλοι έχουν κουραστεί...

0 have signed. Let’s get to 100!
At 100 signatures, this petition is more likely to be featured in recommendations!